KRIES

Songs for Solomon, Michiel Soete

2008-04-26T14:02:00.006+02:00

“Songs for solomon, Michiel Soete”, las ik in het boekje van de Werf. Gisterenavond ben ik geweest. Mijn eerste indruk toen ik na de voorstelling terug naar huis ging was dat ik er gewoonweg niets van begrepen had. Maar niettegenstaande die indruk hield het werk me toch wel heel de nacht bezig. Bewust of onbewust. Er zit toch heel wat in, in deze voorstelling. De verpletterende, bedreigende “slavendrijver”, "wachter van Jeruzalem". Een beklemmende, versmachtende aanwezigheid in het stuk. De eerste kennismaking bij het betreden van het zaaltje bij het zien van de naakte jongeman besmeurd met bloed was “och nee dit wordt zoiets als abattoir fermé”. Ik heb iets tegen die trend waar (sado)masochistische tonelen als een lust voor het oog beschouwd worden. Ik word daar eigenlijk letterlijk misselijk van. Gelukkig bleef deze figuur voortdurend mooi balanceren op de rand van het aanvaardbare. Het meisje, net iets te geacteerd vond ik (vooral dan in het begin), wat later vond ik er echte schitterende acteerprestaties tussenzitten (de poses die ze aannam op de tafel, die volgens mij de gekwelde persoon(lijkheid) moesten voorstellen). Michiel Soete zelf, in het begin nog wat aarzelend maar naderhand gedreven om te brengen wat hij gerealiseerd heeft. Inhoudelijk weet ik te weinig over het Hooglied en over het werk “waiting for the Barbarians” van Coetzee; Maar wat ik wel weet is dat Michiel Soete een naam is die we nog zullen terughoren. Het driekwartier durende toonmoment van Soete heeft me in elk geval beklijfd, heeft me bezig gehouden, en nog terwijl ik erover schrijf, zoek ik naar verbanden, symbolen die ontegensprekelijk aanwezig zijn in het werk.

Mijn eerste beeld

2007-12-01T16:09:00.000+01:00

Mijn eerste beeldhouwwerk is klaar, getiteld 'Slaap'. Ben er toch een beetje trots op...

cursus beeldhouwen

2007-09-16T19:57:00.000+02:00

In afwachting van de cursus beeldhouwen al enkele boetseerwerkjes gemaakt.

Paard en Feest

2007-08-14T23:51:00.001+02:00

En het was weer een feest bij Amazon.

Bedankt Gusta

2007-07-31T23:40:00.001+02:00

Vandaag een frisse pint gedronken in Gusta's café. Bedankt Gusta, voor de pint en voor de foto.

Waar je naar zit te kijken.

2007-07-20T09:42:00.000+02:00

Naast dit rotweer vandaag plaats ik dit overheerlijk staaltje zomerpoëzie van Jo Govaerts en mijn dag is weer goed.

Waar ik naar verlang vandaag

een frisse zomerjurk te dragen

met blote schouders, een uitgesneden

hals en rug en vooral goed

los om de heupen

waarmee ik dan de tuin in loop

de zon schijnt warm, maar de wind

houdt het draaglijk en brengt

de jurk in beweging en dan

ben jij er natuurlijk ook die

de jurk al even mooi vindt en samen

trekken we hem uit en hangen hem

aan een tak

en liggen te kijken in het gras naar

zo'n frisse zomerjurk in een boom, daar

verlang ik het meest naar vandaag.

"Wat moet ik doen", vraagt hij mij...

2007-07-18T10:39:00.000+02:00

Een zware depressie, daar komt hij nu net uit zegt hij. Een kathedraal van een schuldgevoel heeft hij. Nog nooit zo’n schuldgevoel gehad, zegt hij. Twee uur heeft hij ooit eens met haar samengewerkt en de magie was overgeslaan. Hij kan haar niet meer uit zijn hoofd zetten. Vijftien jaar jonger is ze. Hij vijfenveertig, zij dertig. Maar het klikt. Het is, na twintig jaar een relatie met zijn vrouw, als thuiskomen. Nog nooit eerder, tijdens zijn huwelijk, werd hij verliefd op een andere vrouw maar deze keer is het zo sterk. Nog nooit eerder heeft hij zoveel voor een andere vrouw gevoeld als nu. Zijn beslissing om nu alleen te wonen – in een piepklein huisje in de stad – is tot nu toe, verrijkend geweest. Soms is hij eenzaam. Maar daar kan hij zijn gedachten ordenen. Als hij thuis is bij zijn vrouw en zijn twee kinderen weet hij niet hoe hij zich moet gedragen. Hoe, kan hij nog goed doen. Zijn vrouw schonk hem een schrift, misschien kan hij proberen het van zich af te schrijven. Schrijven heeft ie gedaan, de helft van het schrift vol. Maar met het tegenovergestelde effect. Het heeft hem alleen nog maar dichter gebracht bij Bé, want zo heet ze. Het meisje van dertig. Zelf heeft ze ook twee kinderen, gehuwd. “Ik weet geen raad,… Wat moet ik doen”, vraagt hij mij. Dat vraagt hij mij. Wat moet ik doen. Ik zeg hem dat ik daar geen standpunt in inneem.

Hij moet doen wat hem het beste lijkt, lijkt mij. Ik begrijp dat een mens niet gemaakt is om levenslang bij dezelfde partner te blijven. Dat lijkt mij zo eng, zo benauwend. Ik ben atijd al zo geweest. Ik wil nieuw. Nieuwer. Die andere partner waar je het gevoel hebt om thuis te komen. Het kan. Ik zou het ook zo kunnen aanvoelen. Twintig jaar huwelijk, is dit dan allemaal verloren geweest. Nee, die twintig jaar zijn wat ze geweest zijn. Nu, begint een andere deel van je leven. Je leven is te kort om daar lang te blijven bij stilstaan. Het leeftijdsverschil dan, is dat niet confronterend bij verloop van tijd. Misschien. Wie weet? Als je iemand op dat moment zo graag ziet moet je dan aan het leeftijdsverschil denken? Ik weet het niet. Misschien. Maar ik zou het ook niet doen, denk ik. Ik ken koppels waarvan het leeftijdsverschil aanzienlijk groot is en die op vandaag nog steeds smoor zijn op elkaar.
We praten een gat in de nacht. Dit was enkele weken geleden. En nog steeds houdt het mij bezig…

illustratie: wisdom van hemelsgroen

400D

2007-07-04T17:57:00.000+02:00

The new Canon EOS 400D is arrived.. Please, fasten your seatbelts...

Op de agenda

2007-06-30T18:53:00.000+02:00

Vandaag: Feest in 't Park

Morgen: Arco Baleno

Kokkerellende Kries

2007-06-30T18:46:00.001+02:00

Ieder dag opnieuw kokkerellen. Soms geraakt de inspiratie op om eens wat nieuw op tafel te brengen. Daarom deze oproep naar suggesties om in een half uur, driekwartier iets overheerlijk op tafel getoverd te krijgen. Pas op! Geen ingewikkelde toestanden hé, want daar ben ik echt niet goed in. Noem dit eerder een tekortkoming (mannelijke tekortkoming, of is dit een cliché) maar een ingewikkeld menu lezen lijkt voor mij iets alsof ik een wiskundige toepassing voor ogen heb. Nee, gewoon simpel zonder al teveel tralala…

lekker ouderwets doorzakken

2007-06-27T20:33:00.000+02:00

Volgende week ben ik in congé en dan ga ik eens lekker ouderwets met vrienden erop uit. Vrijdagavond de stad Brugge onveilig maken - ahum- van 't ene café naar 't ander. Verjaardag vieren met een vriend. Manneclubje ondereen. Zaterdag en zondag Cactusfestival. Tot in de vroege uurtjes in het Minnewaterpark in Brugge. Genieten van de muziek, het zwetende gras, de modder onder de voeten. Herinneringen ophalen van toen ik als achttienjarige met mijn lief in het Minnewaterpark lag te vrijen.

Wie weet, beste lezer van dit blogje, misschien komen we elkaar tegen... Ik zal diegene zijn die genietend van de muziek op het zwetende gras, modder onder de voeten, herinneringen ophalend aan een vroeger lief...

Foto's Cactusfetival 2006 (inge kinnet photography)

foto Ozark hENRY (George)

Wist jij dat je een papa zou worden?

2007-05-03T20:27:00.000+02:00

"Papa, wist jij al toen je een baby was dat je een papa zou worden?"
"Nee jongen, dat wist ik nog niet. Maar om papa te worden heb je ook een mama nodig. Wil jij later een papa worden?"
"Mmm...Nee..."
"Waarom niet?"
"Ik word vuilnisman."
"Maar je kunt én papa én vuinisman worden hoor. Je kunt gerust de twee samen."
"Ok. Vuilnisman overdag en 's avonds papa".
"Lijkt me prima..."

The Hold Steady

2007-01-10T14:04:00.000+01:00

Heerlijk ouderwets rocken met The Hold Steady, een chicago-band met daverende lyrics, een rauwe rocksound en een frontman met een Elvis Costello tongval en de pure-rock-aaibaarheidsfactor van Bruce Springsteen. Genieten!
Luister hier, bijvoorbeeld naar "Your Little Hoodrat Friend"

Op een trekker naar de Zuidpool

2006-12-21T13:50:00.000+01:00

Vandaag kwam ik, toevallig bladerend in een Margriet, op de pagina's terecht waarin acht vrouwen worden voorgesteld die een belangrijke stap hebben gezet in hun leven. Eén daarvan is Manon Ossevoort. Zij rijdt op een trekker naar het einde van de wereld. Onderweg verzamelt ze dromen die uiteindelijk in de buik van een grote sneeuwpop op de zuidpool terecht zullen komen. Een wonderbaarlijk initiatief. Heerlijk te lezen dat er nog heel wat mensen zijn die idealen nastreven, die geloven in dromen.

Indien u akkoord gaat...

2006-12-15T13:35:00.000+01:00

Indien u akkoord gaat met de etnische zuivering in Darfoer, kijk dan nu de andere kant op.

Verkrachting en seksuele geweldpleging worden dagelijks als oorlogswapen gebruikt in Darfoer, Soedan. Verkrachting en seksuele aanranding van vrouwen en meisjes - onder wie meisjes van nauwelijks acht - worden algemeen toegepast. Volgens de internationale wetten zijn dergelijke aanvallen, wanneer ze systematisch worden toegepast, een misdaad tegen de menselijkheid.

Dokter Halima Basheer heeft uit de eerste hand maar een klein deeltje ervaren van de gruwel die mensen van Darfoer moeten ondergaan.

"Het Janjaweed burgerleger en de regeringssoldaten vielen een lagere meisjesschool binnen en verkrachtten de leerlingen. Deze waren tussen 8 en 13 jaar oud. Ze waren in shock, bloedden, schreeuwden en huilden. Het was verschrikkelijk.

Omdat ik de mensen vertelde wat er gebeurde, arresteerden de overheden mij. Ze zeiden mij: "We zullen eens tonen wat verkrachting is". Ze sloegen me heftig. 's Nachts verkrachtten drie mannen me. Ik sloeg en schopte ze. Ze bonden mijn handen vast; één van hen ging erop zitten. De twee andere verkrachtten me tot ik geen energie meer had om tegenstand te bieden. Ze sneden me met een mes en scheermesjes. Ze doofden hun sigaretten op mijn lichaam. de volgende dag, hetzelfde scenario, maar door andere mannen. Marteling en verkrachting, elke dag, marteling en verkrachting.

Darfoer is niet ver van ons bed. De mensen zouden zich bewust moeten worden van de feiten en zien dat onschuldige mensen sterven. Het zijn dakloze mensen, verloren in de woestijn, stervend van honger en dorst, stervend van geweld. Waarom? Mocht dit jou, je familie overkomen, zou je dit zo maar nemen?

Tweemaal vielen ze ons dorp binen. Het was verschrikkelijk om zien. Je kon de gewonden ruiken, het bloed ruiken. Ouderen, kinderen, zij die niet konden vluchten, bijna iedereen werd gedood. Ik zal deze dag nooit vergeten.

We blijven maar praten, maar niemand onderneemt iets. Nog steeds worden mensen gedood, verbrand, verkracht. Echt waar, ik ben laaiend. Ik denk dat zelfs als ik erover getuig er niets zal gebeuren.

Voor de mensen die nog in Darfoer leven bid ik tot God, als God het wil, om hen te beschermen. Ik wens dat elke persoon, in om het even welk deel van de wereld die dit gezien of gehoord heeft, de mensen van Darfour wil helpen en ze beschermen zodat ze in vrede kunnen leven, zoals het vroeger was".

Genoeg is genoeg

De Belgische regering speelt een sleutelrol in het beëindigen van deze wreedheden. Op de EU-top van vandaag moet Mr. Verhofstadt:

Steun vragen voor de vredestichters die reeds in Darfoer zijn en ervoor zorgen dat ze de vrouwen beter beschermen tegen verkrachting en seksuele geweldpleging
De druk op de regering van Soedan vergroten om een internationale vredesmacht toe te laten in Darfoer die de nodige kennis, de volmacht en het vermogen heeft om vrouwen te beschermen tegen verkrachting en seksueel geweld.
Eisen dat de regering van soedan de verdachten van verkrachting en seksueel geweld in Darfoer voor het gerecht brengt.

Integraal overgenomen van een pamflet, vandaag in De Standaard.

De blog passion of the present volgt de situatie op de voet. Een voorstelling aan de hand van kindertekeningen van kinderen uit Darfur, Crisis Through the Eyes of Children (bekijk de video). Bekijk de beelden van AZG - Nederland, Ellen Enderlé werkt voor Artsen zonder Grenzen in Kamp Kalma, Darfur. Physicians for Human Rights. Meer beelden...

Wie doet iets?

2006-12-14T15:21:00.000+01:00

Terwijl alles hier zijn rustige gangetje gaat, de Rtbf met een nepjournaal de voorpagina van de krant haalt, de Kerstaankopen de pan uit swingen - voor vele honderden euro's aan junk wordt uitgegeven -,... Op dit moment wordt alleen toegekeken, toegekeken hoe onschuldigen in Tsjaad en Soedan (Darfur) verkracht, vermoord, gefolterd, ontheemd worden. Een massale slachting is er al enkele jaren aan de gang. Zal men net als bij Rwanda wachten tot alles voorbij is? Weeral eens te laat ingrijpen? De Verenigde naties grijpen niet in, politiek incorrect, eerst de harde pil van Irak nog zien doorgeslikt te krijgen.

De situatie voor hulpverleners zoals o.a. AZG wordt onhoudbaar. Deze enkelingen, deze laatsten die voor de bevolking, de populatie van de kampen nog een klein beetje hoop kunnen geven moeten machteloos toezien.

“De veiligheidstoestand wordt alsmaar slechter en na de recente gevechten in Guereda hebben sommige hulporganisaties besloten hun personeel uit de regio terug te trekken”, zegt Duccio Staderini, landverantwoordelijke voor Artsen Zonder Grenzen (AZG) in Tsjaad. “We vrezen dat door de gedeeltelijke terugtrekking van hulpverleners de situatie alleen maar erger zal worden voor de plaatselijke bevolking, de ontheemden en alle vluchtelingen die aangewezen zijn op de steun van humanitaire organisaties.”

Globe for Darfur

International Crisis Group

Clooney campaings

Unicef

Darfur genocide

Human rights watch

Amnesty International

Liga voor mensenrechten

Caritas international

Paulo Coelho

2006-09-28T20:51:00.000+02:00

Terwijl ik de poes buiten laat voor haar nachtelijke escapades denk ik aan wat ik een kwartier geleden gelezen heb in de opdracht van Paulo Coelho’s, Onze Minutos,

‘Sommige boeken laten ons dromen, andere schotelen ons de werkelijkheid voor, maar geen van alle kan het stellen zonder datgene wat voor een schrijver het allerbelangrijkste is: de eerlijkheid waarmee hij schrijft.’

en daar kunnen er vele schrijvers een punt aan zuigen ...

Nieuw leesvoer

2006-09-26T20:50:00.000+02:00

Welkom aan enkele nieuwe bloggers die je via mijn links kunt ontdekken.

Schelpjes rapen

2006-09-25T19:21:00.000+02:00

Zondag: schelpjes rapen aan zee...

Dag vrienden van de poëzie

2006-09-21T21:07:00.000+02:00

Dag vrienden van de poëzie, dagelijks de laatste rubriek in het programma Man bijt Hond. Samen met mijn dochter kijk ik ‘s avonds eventjes naar televisie, de kleinste ligt dan al in bed en de oudste, die is niet zo aan man bijt hond. Laat ons zeggen dat dit dan eventjes een vader-dochter moment is om te koesteren. Dan zitten we samen knus bij elkaar en kijken naar Man bijt Hond. Niet echt beklijvende televisie maar het einde met de rubriek vrienden van de poëzie doet mij er elke dag opnieuw aan herinneren dat ik toch, o zo, van poëzie hou en dat deze opbouw, deze samenhang van schijnbaar losstaande woorden zo mooi een geheel kan vormen waarin zoveel moois verscholen kan zitten. De man in kwestie die deze rubriek elke dag weer levend houdt brengt poëzie in verschillende vormen. Zo bracht hij onlangs een gedicht dat zomaar van het internet geplukt werd. Auteur, een meisje dat waarschijnlijk ergens op haar blog een eigen gedicht had geplubliceerd. Mooi, ja echt mooi was het. Ik kan het mij niet meer voor de geest halen, jammer… Mocht iemand dat wel nog kunnen speel het dan gerust door.
Vandaag bracht hij een gedicht dat ingestuurd werd door iemand die meegedaan had aan een wedstrijd voor sms-gedichten, iets minder kwalitatief, maar ja, smaken verschillen nu éénmaal.

Soms wordt er ook gewoon voorgedragen uit een bundel. Een gewone, ordinaire, tastbare bundel. Ik heb er hier bij me thuis zoveel staan. Te veel om allemaal op te noemen maar in een stukje over poëzie mag een stukje poëzie echt wel niet ontbreken, daarom dit toevoegseltje:

De droom

Onder de boom
stond een bankje
en op het bankje
lag een droom.
Ik ging erop zitten,
op het bankje
onder de boom
en wiegde de droom.
Zachtjes in de wind,
een droom van een kind.

Maar op een dag
werd je groot
Toen wou je nooit meer
op mijn schoot.

Geert De Kockere

Radio Tarifa

2006-09-19T20:45:00.000+02:00

Vanavond is zo’n avond waar je genietend van een cedeetje, achterover in de zetel hangt, en niets anders doet dan de muziek (en de tekst) laten op je afkomen. In mijn geval nu, de muziek van de Spaanse groep, Radio Tarifa, muziek uit de live cedee Fiebre (koorts). Een opzwepende mengeling van wat de culturen in het zuiden van Spanje gebracht hebben. Een beetje te vergelijken met de gebouwen in oude steden als Toledo : Arabisch, Joods, Christelijk. Het zijn deze inter-relationele aspecten die de muziek net zo smakelijk maken. Dit en een sterke Middeleeuwse achtergrond van het maken van muziek zonder akkoorden. Wie van culturen houdt, zal deze mix van culturen zeker smaken in deze prachtige muziek. Een klein fragmentje uit één van de teksten :

El cura no baila
Porque tiene una corona
Baile señor cura baile
Que Dios todo lo perdona

De priester danst niet
Omdat hij zijn witte boord draagt
Dans priester, dans !
God vergeeft alles

Uit El mandil de Carolina, traditioneel Castiliaans volkslied.

Honden

2006-09-19T20:43:00.000+02:00

« Ooh », zegt de Nederlandse meneer, die de plaats net naast mij heeft op de camping, « durf je hier zomaar te gaan lopen in deze omgeving , ben je niet bang om ergens zo’n loslopende hond achter je aan te hebben. »
« Nee, hoor »,antwoord ik snel, « ik denk dat het hier wel veilig zit ».
En had hij gelijk, deze aardige Hollandse meneer, Nick genaamd.

Ik loop al een tijdje over een veldwegje. Omdat de ondergrond nogal slijkerig is en bovendien ook nog bezaaid ligt met allerhande keien, besluit ik om even mijn parcours aan te passen en het verharde asfaltwegetje in te lopen. Een aardig ‘valsplat’-wegje die voor een hellingtraining toch wel kan meetellen. Je ziet het niet maar je voelt het aan je opgaande hartslag. Gefascineerd door het mooie landschap om me heen, let ik dus niet op de ingang van een boederijtje waar een kanjer van een hond mij smalend (dat kon ik mij naderhand er gerust bij voorstellen) staat op te wachten. Ikzelf, nietsvermoedend, van zodra ik er voorbij kom, wordt omvergeblazen door een grommend en tandentonend, woeste hond ; waardoor ik automatisch mijn looppas versnel en bijna omzet in een sprint om zo snel mogelijk van het ondier verwijderd te geraken. Hoe meer ik versnel, hoe luider de hond te keer gaat en zijn lip naar boven krult. Ik besluit, om een hondenbeet te vermijden, om het snel over een ander boeg te gooien. Bruusk stop ik, draai me om, gooi mijn armen naar boven en slaak een oorverdovende oerkreet met daaropvolgend nog een kkksssssttttt en nog enkele ander van die ‘wegjaag’-geluiden. Het werkt ! Verbaasd kijkt de hond mij aan en loopt terug richting oprit van de boederij. Ik loop verder en doe of ik onaangeroerd mijn loopje verder zet. Niets of niemand zal mij ervan weerhouden om door het prachtige landschap mijn loopje te doen. Ik loop overmoedig verder maar voel hoe mijn loopje wordt verder gezet op stamelende benen met knikkende knieën.

Dwars door Sint-Kruis

2006-09-19T20:33:00.000+02:00

Zaterdag stond Kries aan de start van zijn eerste vijfkilometerwedstrijd ooit. Dwars door Sint-Kruis. Het is 14.20 uur. Een opwarming voor de vijftien- en vijfkilometerlopers door Steve Boedt – schijnt alles te weten over fitness – is een leuke en aangename verstrooiing om het aftellen naar de start om 14.3O uur te vermijden.
Het startschot gaat en Kries is mee in de middenste groep. Enthousiast loop ik de Karel Van Manderstraat door op weg naar het centrum van Sint-Kruis. Hier en daar loop ik enkele groepjes lopers voorbij. Wat verder voor mij loopt een meisje waarvan ik denk dat zij ongeveer mijn tempo loopt. Ik besluit om bij haar aan te sluiten. Zonder een woord te wisselen lopen we een hele tijd naast elkaar, in hetzelfde tempo, benen links-rechts, we maken simultane bewegingen. Ik vermoed dat ik op trainingstempo loop maar na de helft van het totale traject gelopen te hebben blijkt dit niet zo te zijn. Het gekozen tempo is te snel. Ik laat het meisje verder uitlopen en besluit om iets trager te gaan lopen. Door het warme weer en het vele in- en uitademen krijg ik een kurkdroge mond en keel. Het wordt uitkijken naar de drankbevoorrading. Ik denk dat op kilometer drie de bevoorrading staat. Om niet de volledige inhoud van mijn bekertje al lopend over mij te krijgen stop ik eventjes met lopen, drink op mijn gemak en spoel zorgvuldig mijn totaal uitgedroogde mond. Nog twee kilometer, ik ben nu klaar om mijn eerste vijfkilometerwedstrijdje ooit, in een hoger verzetje uit te lopen. In de laatste kilometer moedig ik nog een voor mij lopende, krakend en piepend oudere dame aan om nog even wat door te zetten. ‘Komaan, nog eventjes en je bent er !’ ‘Eeurgghhh’, kreunt ze terug. Ik kom binnen in 28 minuten. Ik ben een tevreden man. Negen maanden geleden gestart met lopen (101 kg) en vandaag 5 kilometer gelopen (84 kg). Een koppeltje uit Ieper waar ik aan de aankomst mee aan de praat geraak lopen ook voor het eerst een wedstrijdje mee. Ze zijn ook nog maar net beginnen lopen. Zij hebben er 30 minuten over gedaan. We spreken af om te gaan trainen voor de 10 km. Deze week begin ik er mee. Maar eerst ga ik toch nog wel enkele vijfkilomerwedstrijdjes meedoen denk ik. Die tien kilometer die komt wel. Er is keuze genoeg in wedstrijden. Wekelijks kun je kiezen uit een zeer ruim aanbod. Ja, die loopmicrobe… eens er door gebeten…

Tuinontwerp

2006-08-09T10:54:00.000+02:00

Al jaren is Kries een verwoede tuinliefhebber en sedert enkele jaren ben ik dan ook begonnen met het ontwerpen van tuinen. Op vraag van vrienden en kennissen doe ik dat wel eens. Een leuke bezigheid tijdens herfst- en wintermaanden om iets te creëren op papier en dan ook in de werkelijkheid om te zetten. Kries laat zich vooral inspireren door de Engelse tuinen. Een vaste stevige structuur met cottage-elementen. Enkele foto’s van mijn werk als voorbeeld.

Kakafonie

2006-08-07T16:11:00.000+02:00

Ja, Kries is er zo ene. Zo ene die kan lachen met moppen over scheten en stront e.d. Zo ene die petomanie geen vreemd woord vindt en die nu uitgelaten leest in de net verschenen encyclopedie van de stront of Kakafonie, verzameld door niemand minder dan Gerrit Komrij. Een fragment:

’n sekere Kittie de Klerk
Het winde gelos in die kerk.

Dis vyf op ’n slag
Tydens fugas van Bach –

En glo dit was Stans se werk.

Philip de Vos

Uit Die deng van Gauteng. Kaapstad-Pretoria-Johannesburg, 1996

Stef Kamiel

2006-08-03T11:19:00.000+02:00

Shit hé, dat ik dat niet wist dat Stef Kamiel Carlens in Oostende zijn versie ten berde heeft gebracht van vroegere Dylansongs. Niet dat ik zo gek ben op de vroegere 'soms zagerige' Dylanstem. Maar dan wel weer uitermate fan ben van wat Stef Kamiel kan en doet met muziek. Schitterend!

Eind augustus komt Monza naar Brugge met hun 'Grand' programma, daar kan ik dan ook weer eens mijn hart aan ophalen... (lees er mijn verslagje van 10 april 2005 nog eens op na of kom naar Brugge en oordeel zelf).

Bron foto Stijn Meuris 'fotocollectief'

Provence

2006-08-02T14:02:00.000+02:00

Nu al, kijk ik met verlangen terug naar de loopjes die ik vorige maand nog kon maken, op reis in de Provence, met als decor het prachtige massief van de Luberon en de heerlijke zuurstofrijke, avondwarmte na een stevig onweer…

Kries heeft zin in

2006-06-26T18:39:00.000+02:00

Lekkere heerlijke vakantie;
Een zware tocht door de bergen ;
Aan de rand van een zwembad diep in een boek “zitten”, wetende dat een volgend en een volgend en een volgend boek kan en zal gelezen worden ;
Een wandeling net na een hevig onweer;
Een-warm-van-de-zon-naakte-huid (liefst vrouwelijk) tegen de mijne te voelen ;
Met de kinderen ijsjes likken en veel te laat gaan slapen;
Ontbijten met mijn tenen in het gras;
…

"Zwembad", Aline Jansma

Oproep

2006-05-31T15:05:00.000+02:00

Ik luister
Naar de
Stilte
Volgt
Op de wind.
Wind
Kwam
Voor
De
Stilte.

Ik maak
Stilte
Zonder
Geluid.
Zonder stilte
Met de
Ademtocht
Het kloppend hart.

Ik zweef.
Bekijk.
Roep op.

Hou
Van hem
Van haar

Van mij

Twee meisjes

2006-05-30T20:15:00.000+02:00

Painting by Kries

Au clair de la lune, mon ami Dali

2006-05-18T19:59:00.000+02:00

Invloed

2006-05-16T21:30:00.000+02:00

Sinds een klein jaar heeft Kries een job waar zijn oordeel meetelt in het dagelijkse bestuur. Samen met enkele anderen worden beslissingen genomen die in het belang staan van de organisatie. Sinds enkele maanden is men op zoek naar een nieuwe medespeler in dit bestuur. Sinds enkele maanden merkt Kries dat naargelang men een plaats heeft binnen een maatschappelijke ladder mensen daar willen gebruik van maken om jouw invloed te ge(mis)bruiken. Vanavond nog kreeg Kries een telefoontje waarvan het geslijm - over hoe goed je wel bezig bent en hoe jouw spankracht onmisbaar is voor de organisatie waarvoor je werkt – de telefoon leek uit te lopen, en of het misschien niet mogelijk was om een woordje te doen… Het zou een enorm genereus gebaar zijn en je weet het Kries, het zou niet voor niets zijn hoor, je mag rekenen op mijn steun voor, blablabla, blablabla…
Nee, mensen, sorry! Hiervoor is Kries echt niet te vinden. Zoek een ander slijmmeubel! Geen gelobby, geen valsspelerij. Kries staat voor puur!

Luna

2006-05-14T15:02:00.000+02:00

Een tijdje geleden, tijdens een avondloopje in Friesland, liep ik langs het Lauwersmeer te genieten van de prachtige volle maan die zich in de avondschermering tevens ook prachtig aftekende in de rimpels van het prachtige meer. Op een dergelijk moment geniet je met volle teugen van die maan, die dichtbij maar toch ook zo ver van ons af staat. Meer wil ik daar nu niet over kwijt want op Molekker las ik een mooi stukje hierover. Lees maar zelf.

Een dag uit het leven 17

2006-05-11T20:22:00.000+02:00

Het liefste zou hij nu met haar en met P. ‘Den artist’ zijn binnengaan in Oostende, praten zoals vroeger, tot een gat in de nacht. Onderduiken in het bruisen van de nacht, het lawaai van vloekende Engelse tooggasten, de geur van het morsende bier, zweet, rook en ander Ensoriaans feestgedruis. De verwrongen gezichten, de zotskappen, bal du Rat mort.

Maar die tijd is nu even voorbij.

Onder het impuls van enkele stevige streekbieren tot gat in de nacht praten over kunst, over nog te verwezenlijken werk en reeds verwezenlijkt werk. Met zijn vriend P. Champagne drinken aan den trap. Bezwangerd van een zatte roes elkaar ondersteunend de reinste, sneldichten voordragen. Kijken naar wegzinkende voetstappen in het natte Noordzeestrand.

Zoals P. het zo mooi zegt:

Honderd voeten gaf ik aan het zand
en aan de zee mijn ogen.
Maar winnen kon ik niet.

Uit Vaderdag aan Zee

P. Soete

Pastel by Kries (Casino Oostende)

Ondersteboven

2006-05-09T19:56:00.000+02:00

Mijn vaste babysit zegt me zojuist dat ze volgende week niet kan komen. Emotieloos zegt ze: “mama moet deze week geopereerd worden omdat ze leverkanker heeft”. Haar ogen kijken mij vol angst aan, en daar ben ik, nu, op dit moment, ondersteboven van…

Twee straten verder klopten skinheads twee mensen in elkaar, omdat hun kleur of hun kapsel hen niet aanstond. Daar was ik al ondersteboven van…

Ca- ra- van

2006-04-26T20:14:00.000+02:00

Moeilijk om met zwerven te kunnen starten. Eerst nog een hele papiermolen doorlopen, met gelijkvormigheidsattesten en inschrijvingsattesten goochelen. Verzekeringspremies betalen, en keuringen ondergaan - wie weet wordt mijn gebit ook nog wel gekeurd - centen ophoesten, nummerplaat aanvragen. En ik die dacht dat een caravan net vrijheid zou geven in mijn kleine zwerversbestaan. Trouwens, sorry, verkeerd woordgebruik, caravan total not done; nu spreek je van een kam- peer- aan- hang- wa- gen. Begrijp je het goed? Nog eens? Kam- peer- aan- hang- wa- gen. Wanneer je op één van die administraties komt, dan word je aangekeken of je bent van een andere planeet wanneer je het woord caravan durft uit te spreken.

Zo, dus vanmiddag een bureaucratische molen doorlopen, nu nog enkele weken wachten en dan kan Kries er op uit.
Caravan, caravan, caravan,... nè se! Voilà,... en nog eens! CARAVAN!!

foto: the caravan gallery

Moe

2006-04-20T19:32:00.000+02:00

Zo moe vandaag. Heb je dat ook soms dat je stappen, alle bewegingen die je doet er teveel aan zijn en dat de tijd voorbij kruipt. Nochtans veel werk vandaag maar nee het ging niet. Veeeel te moe! Eigen schuld dikke bult zou ik mezelf moeten afstraffen. Kries, kruip vroeger in je bed. Maar gisterenavond lukte me dat echt niet. Dan neem ik mezelf voor om dit zeker nooit meer te doen, dat late nachtuilen maar kort daarna is het weer zover. Slechte gewoontes zijn moeilijk af te leren...

Pastel by Kries "de dood en het meisje"

Zalige Paashaas

2006-04-16T13:40:00.000+02:00

Van plan om een caravan te kopen *waarom maken ze die dingen toch altijd zo lelijk?*. Eigenlijk wou ik een zwerfauto, maar dat idee maar gauw gelaten voor wat het was, aangezien te duur. Nu kan Kries nog meer zijn favoriete bezigheid uitvoeren, nl. zwerven. Op mijn gemakjes op geregelde tijdstippen hang ik dat spul achter de wagen en weg ben ik. Waarheen? Waar Kries op dat moment voor in de mood is. Nu nog een plaatsje vinden waar ik dat spul kan achterlaten als het niet moet zwerven. Iemand een tip? Omgeving Brugge en omstreken?

Ik loop dus ik besta

2006-04-15T14:30:00.000+02:00

Voor de hardlopers onder ons. Kries is sinds een half jaar fanatiek beginnen lopen. Om de conditie van vroeger terug te krijgen (toen ik nog vijf maal sportte per week). Met een gezond lichaam, een gezonde geest. Maar eerst moesten er toch enkele kilootjes af. Het boekje loop jezelf slank of met de juiste looptraining snel naar uw ideale figuur van Ulrich Pramann, heeft Kries daar enorm bij geholpen (nu reeds tien kilo in 3,5 maanden). Deze week las ik in één ruk een boekje uit dat ik in Friesland kocht: ik loop dus ik besta. Een bloemlezing van heel wat B.H.’s (bekende hardlopers) uit Nederland, samengesteld door Paul Rosenmöller. Voor wie graag loopt of het graag zou doen een aanrader om de mening van een twintigtal lopers te lezen.

lekker onderuitgezakt

2006-04-08T11:39:00.000+02:00

Een dagje om lekker knus, onderuitgezakt naar de muziek van de Ierse singer-songwriter Damien Rice te luisteren.
Vanavond pakken om er eens een weekje tussenuit te gaan. Genieten van de weidse Friese landschappen, een stapel boeken, enkele saunabezoekjes en een hoop nog te verwerken ideeën...

Er is er één jarig...

2006-04-07T15:30:00.000+02:00

Blogje werd gisteren één jaar en dat moeten we vieren,... toch?

Als ik jou zeg dat het uit is

2006-04-07T14:53:00.000+02:00

Achter glas, met de warme gloed van de zon op mijn huid denk ik aan jou. Het gevoel van je fijne, zachte haren die ik me nu nog steeds, langs mijn wangen strelend, kan voorstellen. Je natuurlijke, kruidige geur. Je warme handen. Je ronde borsten die zacht tegen mij aanleunen. Je mooie – o zo mooie – aantrekkelijke glimlach. Je vragende ogen, die mij aankijken als ik jou zeg dat het uit is en voorgoed onze wegen zullen scheiden.
Eén zin, geslaagd vond ik die, voor dat moment. Mistte haar impact niet.
Nu, zoveel jaar later denk ik , met de warme gloed van de zon op mijn huid, aan jou en aan die ene akelige zin – op zijn Van Veens’ – die nu nog steeds – voorgoed – onze wegen scheidt. Jij nietsvermoedend, in een gelukkig leven, met je man en je twee kinderen. Ik, ten volle, berouw over die uitspraak. Die uitspraak die het – bij het niet uitspreken - net even anders had kunnen maken…

Toneel

2006-03-30T19:23:00.000+02:00

“Ga je mee naar het toneel”, vroeg ze
“Dat kan”, zei ik.
Ik hoorde haar adem naast mij.
“Mag ik je kussen”, vroeg ze
“Dat kan” zei ik.

De maan in tweeën gesplitst door het autoraam.
Dan niets meer.
Geen beeldvorming.
Alleen…

Painting by Kries "De Kus"

Wind talker

2006-03-28T18:50:00.000+02:00

Vandaag heeft Kries de wind mee in zijn hoofd.
Een onrustig gevoel vanbinnen.
Kries zou moeten tevreden zijn. Is het niet.
Een voorjaarsdepressie? Of kun je dat van jezelf niet zeggen. Nooit een depressie gehad.
Never say never.
Kries vindt dat anderen alles beter kunnen
– en misschien is dat ook wel zo -.
Met dochter gaat het zeer slecht en dat speelt. Speelt heel veel. Onrustigheid door het hoofd van Kries. Te veel!

Nietsvermoedend loop ze net voorbij en zegt: “papa, ik vind je de liefste”, en weer raast de wind. Door het hoofd van Kries.

"Langs het kanaal", pastel by Kries

De invasie van de Noorman (in Bordeaux)

2006-03-26T15:07:00.000+02:00

Pastel by Kries

Een dag uit het leven 16

2006-03-23T21:04:00.000+01:00

Mijmerend liep hij door het avondland. Het avondland waar hij zo van hield. Mist hangt over de velden en hij dacht na over de openingszin uit de geschiedenis van de liefde van Nicole Kraus.

Als ze mijn overlijdensbericht schrijven. Morgen. Of overmorgen. Zal erin staan:[…]

Wat zou er van bij hem tot nu toe in staan:
hij leefde het leven dat die ander wou dat hij leefde;
of hij leefde soms, af en toe het leven wat hij wou;
hij leefde gelukkig, diep vanbinnen in zijn hoofd;

Hij had al jaren diezelfde, terugkerende drang. De drang om voor altijd van hier weg te trekken. Ergens zuidwaarts, misschien de bergen in. De bergen in, om daar te gaan leven. Met als enige bron van inkomsten een kudde schapen en een berghut als onderdak. Leven onder het wisselende karakter van de natuurelementen. In de zomer onder een wolkenloze, staalblauwe hemel. In de winter, warmte zoeken bij zijn schapen. Maar bovenal zou hij daar zijn geliefde ontmoeten. Kritisch, speels, donkerbruin, sluik haar, getaande huid, niet te groot (want bij kleine vrouwen kun je overal beter aan – grapte hij in zijn gedachte-), in de zomer een jeans en een T-shirt, in de winter een jeans, een T-shirt en een Noorse pull. Nu en dan zouden ze afdalen naar het dorp om wat in levensmiddelen te voorzien en dat in ruil voor wol en melk. Een idyllische onbestaande droom, hij wist het wel. Maar steeds opnieuw kwam die drang. De drang om die iemand te ontdekken in een eenzaam oord. Een zielsverwante, de vonk die zou overspringen. Hun naakte huiden tegen elkaar zouden één en al warmte geven. Een warmte zoals de huid van geliefden aanvoelt, maar ook een warmte, die een gloed heeft binnenin. Een warmte met alles erop en eraan. Moeilijk te omschrijven. Een warmte die de het diepste van je vezels raakt, die de voelsprieten van je ziel raakt.

Haar geuren als een verse bos lavendel samengedrukt in je handpalm, een bloeiende camelia, de geur van de roos van een Sweet Juliet,…

Haar zweet met de zilte smaak van de zee,

de smaak van haar mond, haar lippen en haar tong met de smeltende zachtheid van honing,…

En het avondland schoof zachtjes voorbij. Het werd donker, een vleermuis begon aarzelend opmetend, zijn zoektocht door de schemer van het avondlicht. Tot het licht verdwenen was, opgeslorpt door een rustige dag. Het rode puntje van een sigaartje en het geluid van voetstappen waren het enige teken van menselijk leven op dat moment…

Pastel by Kries

Lijstjes maken

2006-03-14T19:45:00.000+01:00

Omdat Kries niet achterop kan blijven wat betreft het brengen van lijstjes. Tegenwoordig vind je in heel wat blogs een opsomming van allerhande lijstjes. Mijn lijstjes… Ik noem ze gemakkelijkheidhalve maar mijn favoriete top 8 lijstjes van graag gelezen boeken. Top 8, omdat ik Top 10 zo déjà vu vind… Opgelet een rangorde voor een bepaald boek betekent niet dat dit boek een bepaalde score krijgt. Ieder boek wordt beoordeeld op wat voor Kries als de maatstaf van graag gelezen en goedgekeurd boek mag doorgaan.

Top 8 in rariteiten gelezen en goedgekeurde boeken

Bernard Schlink - De voorlezer
Amélie Nothomb - Filippica’s
Amélie Nothomb (kortverhaal) - Een misschien wat vergezochte Chinese legende
Salvador Dali - Mijn leven als genie
Peter Verhelst - Memoires van een luipaard
Denis Diderot - Jaques de fatalist en zijn meester
Milan Kundera - De traagheid
Frans Kafka - De gedaanteverwisseling

Top 8 in de Nederlandstalig gelezen en goedgekeurde boeken

Cees Nooteboom - Allerzielen
Marcel Möring - In Babylon
Harry Mulisch - De ontdekking van de hemel
Tomas Lieske - Café Boulevard
Bavo Claes - Kraai
J. Bernlef - Hersenschimmen
Clem Schouwenaers - Gras
Oek De Jong - Opwaaiende zomerjurken

Top 8 in de Oer-Vlaams gelezen en goedgekeurde boeken

Josse De Pauw - Werk
Josse De Pauw - Nog
Hugo Claus - De geruchten
Hugo Claus - Onvoltooid verleden
Clem Schouwenaers - De seizoenen
Willem Vermandere - Thuis en nog veel verder
Guido Van Heulendonk - Paarden zijn ook varkens
Dirk Verbruggen - Dagbewaarder

Top 8 in de Onlangs graag gelezen en goedgekeurde boeken

Geerten Meijsing - Dood meisje
Albert Camus - De val
James Runcie - De kleur van de hemel
Guillermo Arriaga - De zoete geur van de dood
Michel Houllebecq - Mogelijkheid van een eiland
Harmen Wind - Meesterschap
Phillip Claudel - Grijze zielen
Yann Martel - Het leven van Pi

Der Tod und das Mädchen

2006-03-12T16:58:00.000+01:00

Das Mädchen:
"Vorüber! ach, vorüber!
Geh, wilder Knochenmann!
Ich bin noch jung, geh, Lieber!
Und rühre mich nicht an."

Der Tod:
"Gib deine Hand, du schön und zart Gebild',
Bin Freund und komme nicht zu strafen.
Sei gutes Muts! Ich bin nicht wild,
Sollst sanft in meinen Armen schlafen."

Matthias Claudius

Afbeelding: Schiele: Der Tod und das Mädchen, Österr. Galerie, Wien

Synergie

2006-03-07T20:22:00.000+01:00

En toen zat ze voor mij en ze vroeg:
"Zie je mij graag?"
En ik zei:
"Heel graag!"
Met haar mooie ronde pianotoets-gebit (zonder de zwarte toetsen, welteverstaan).
En ze vroeg:
"Kom je kijken?"
En ik ging naar haar kijken, en de volley was maar bijzaak...
En ze zei:
" ik ga naar Leuven."
En ik vroeg:
"Om wat te doen?"
"Pedagogie",
zei ze

En toen zei ik:
"Oh, ok!"

En van die dag af begon ik te sterven,
nog steeds,
elke dag, kleine beetjes
sterven...

Pastel by Kries

Scizofrenia 2

2006-02-21T20:22:00.000+01:00

Pastel By Kries

een dag uit het leven 15

2006-02-03T20:17:00.000+01:00

Op die late zomeravond was hij nog uit wandelen gegaan langs de pier te Oostende. Zacht had ze in zijn hand geknepen. Eerst had ze al wandelend wat dichter tegen hem aangelopen, totdat ze zacht schurend met haar naakte en zachte bovenarm tegen zijn arm was komen lopen. Dan, had ze zijn hand genomen en – hoe ze het deed is nog steeds een raadsel – zachtjes, haast onmerkbaar in zijn hand geknepen. Zo zacht, dat hij het bijna niet gewaar was geworden. Haar lange, knokige vingers namen nu zijn hand in de hare en wandelden in de richting van het einde van de pier. Op ‘het staketsel’ zoals ze in Oostende zo mooi kunnen zeggen. Een plaats waar waarschijnlijk al menige liefdes hun begin gekend hebben, waar waarschijnlijk al heel wat liefelijke woorden of beloftes zijn uitgesproken. Met een paarsrode horizon en hier en daar nog wat late zwemmers lijkt het op dat moment of de tijd stil staat. Voor hem, mag de tijd, op dat moment ook stil staan. Daar had hij op dat moment helemaal geen bezwaar tegen. De wandeling eindigt op het strandje naast het ‘staketsel’, op de blote voeten, traag, voortschrijdend door het warme, vochtige zand dat de warmte van deze dag nog even vasthoudt om weldra overspoeld worden door het lauwe zeewater. En de tijd staat stil en de zwemmers zwemmen verder…

Paintings by Kries

'Einde van de pier te Oostende'

'De Zwemmers'

Danse D'Ensor et D'autres Morts

2006-01-22T19:32:00.000+01:00

Painting by Kries

Back for more

2006-01-19T20:04:00.000+01:00

Waarschijnlijk dat sommigen dachten dat Kries het hier weer voor bekeken hield. Alleen deze keer is dat echter helemaal geen waar. Alleen… Kries is soms nogal wat lui van aard en als hij geniet van zijn rust dan wil hij dat ook ten volle doen. Ik wil de regelmatige bezoekers van mijn blogje bedanken voor hun geduld dat ze konden opbrengen om steeds opnieuw te komen piepen of Kries al weer boven water is of was gekomen. Wel, hier is hij dan weer. Een lange periode van rust brengt vernieuwing in het leven. Kries is vanaf heden helemaal Bio nu, zowel vlees als groenten of kortom alles wat maar eet- of drinkbaar is, is tegenwoordig Bio. Andere troep komt er niet meer in. Alcohol wordt zoveel mogelijk gemeden en wordt eerder een rariteit in het leven van Kries. Van tijd tot tijd eens een glaasje maar that’s it! Koffie wordt vervangen door graankoffie, moet je ook eens proberen, echt lekker. Of zou Kries nu al in zijn midlife crisis zijn. Zou dat de oorzaak zijn. Binnen een kleine maand wordt Kries veertig. Neeeehhhh… Kries laat zich niet kennen. Gezond willen gaan leven heeft niets te maken met midlife. Nu nog proberen om nog zoveel mogelijk anderen te gaan overtuigen om het iets gezonder aan te gaan doen. Te veel mensen leven er maar op los en denken: later zal ik dat wel weer veranderen. Maar neem het van Kries aan, alcohol is een gevaarlijke boosdoener. Veel mensen heeft Kries er al zien onderdoor gaan. Kijk maar eens in je eigen omgeving, ongetwijfeld ken je er zelf wel een paar die on the edge zitten. Koffie, wordt door sommigen met liters en thermossen tegelijk gedronken. Kries is ervan overtuigd dat koffie heel wat gifstoffen bevat die op de lange duur erg schadelijk zijn voor het menselijk gestel.
Dus, men weze gewaarschuwd, als je Kries voor lange tijd niet meer hoort, dan is er iets aan het broeden bij Kries. En wees gerust deze keer was het een groot ei dat moest uitgebroed worden. Een mentaliteitsei, eigenlijk toch niet zo groot maar wel een harde schelp. Het is en blijft moeilijk om jezelf discipline op te leggen en niet louter aan de rand te gaan navelstaren. Maar het loont zeker de moeite.
Alleé, omdat het dan toch nieuwjaar is krijgt iedereen nog een dikke smakkerd van mij. Het beste voor jou, je kinderen (als je die hebt), vrienden, ouders, familie… maîtresses (als je die hebt), …

Rust

2005-12-26T14:01:00.000+01:00

Tussen de Kerst- en Nieuwjaarsgekte door geniet Kries van een heerlijk glas wijn, een goed boek en rust…Tot binnenkort

Afbeelding: Tessa Musgrave

Een dag uit het leven 14

2005-12-16T20:45:00.000+01:00

Hij was haar gaan ophalen in het huis naast de wijngaard. Het huis stond net in de bocht van een landwegje, dat nog verder liep, lager en parallel met de wijngaard. Vanaf het huis kon je over de glooiende wijngaard in de verte het dorp waarnemen.
Ze kwam net uit de douche. Haar donkere, zwartblauwe haren lagen netjes gekamd achteruit. Kleine druppeltjes water liepen nog langs haar hals naar beneden, langs haar schouders en tussen haar borsten. Haar kleine tepels priemden door haar zalmroze topje.
“Ik ben klaar”, zei ze.
Zo, was die lange onvergetelijke dag begonnen.
Geen moment week hij van haar zijde die dag. Het zal de brandende zon geweest zijn op hun huiden die het verlangen had aangewakkerd dacht hij - toen hij later nog aan die dag terugdacht.
Bij valavond leidde ze hem door een wirwar van frisgroene takkenbossen, langs een kronkelend pad dat die avond druk bewandeld werd door de verschillende bezoekers aan het openluchtfestival. Het pad draaide in een grote cirkel om de ruïne waar die avond het concert zou plaatsvinden. Plotseling draaide ze zich om en trok haar topje omhoog zodat haar borsten zichtbaar werden. Ze vroeg hem ze te kussen. Hij kuste haar borsten en liet de kleine tepeltjes even door zijn lippen glijden. Achter haar, een meter of vier, vijf verder liep een koppeltje niets vermoedend voorbij.
Wanneer het donker werd nam ze zijn hand en nam hem mee naar de achterwand van de ruïnes. Een flauw licht scheen door de bomen maar de bladeren van de bomen hielden het meeste licht tegen, zodat het er te donker was om meer dan enkele meters ver te zien. De gedachte dat hij toch nog enkele meters ver kon zien hield hem voortdurend bezig. In zekere zin, voelde hij een zekere spanning dat hij betrapt kon worden. Opnieuw ontblootte ze haar borsten en vroeg hem ze te strelen. Opnieuw was hij verbaasd over de kleine minitepeltjes. Vroeger had hij zich deze helemaal anders voorgesteld. Hoe wist hij niet, maar niet zo klein. Ze duwde de rug van zijn hand tegen haar schaamheuvel, ze fluisterde dat ze geil was en dat ze hem graag in haar had gevoeld. De gedachte van zijn hand, gedwongen tegen haar schaamheuvel en het woord geil bonsde heen en weer in zijn hoofd. Hij trok zijn hand weg, trok zich van haar los.
“We moeten terug…”, zei hij “ze… zullen op ons wachten”.
“Nee,… doen ze niet”, zei ze.
Voor hem was dit genoeg geweest. Hun vele jaren vriendschap werden hier beëindigd, in een lichte roes van alcohol en de sterke behoefte naar huis. Voor zijn part nog deze avond.
Het was een bloedhete avond, er werd volop gedanst. Eerst bleef hij kijken naar de stoffige dansvloer en dan onder invloed van - vooral drank – zijn vriend had hij heel de avond tot de ochtend gedanst. Gedanst om haar te vergeten. De gedachte aan haar, geleidelijk uit aan het wissen,… Lachend keek ze hem aan en danste op enkele meters van hem…

If music be the food of love, play on

2005-12-12T20:52:00.000+01:00

Wat Kries soms mist in een live-uitvoering van klassieke muziek is de vrijheid, de spontaniteit. Het geluk om te musiceren. Moet alles eigenlijk zo klassiek, zo afgemeten, zo academisch (zo ouderwets)? Moet die bestofte kleding nu echt. Moeten vrouwen zich echt in aftandse oude-wijven kleren proppen. Laten we dan zwijgen over die blinkende schoentjes van de mannen, de strikken, de slipjas. Je kunt je toch perfect de vioolpartita’s van Bach voorstellen gebracht in T-shirt met jeansbroek. Of een aria van Mozart in een Kaat Tilley avondjurk of iets gelijkaardigs, je vraagt je af waarom die modelloze, kleurloze en smaakloze jurken die ergens uit een kist op zolder werden opgevist.
Kan de muziek niet op dezelfde manier gebracht worden maar dan no nosense, op een spontane manier, of laat de moeilijkheidsgraad van de muziek dat soms niet toe? Kries kan dat nauwelijks geloven…
Beeld je bij bijgaande muziek van Philip Glass the setting zelf maar eens voor…

Afbeelding: Dominique Guillemard - concert intime

Oud worden

2005-12-11T13:47:00.000+01:00

Een half jaar geleden had Kries een gesprek met iemand uit Congo. Hij vond dat wij weinig respect hadden voor onze bejaarden. We stoppen ze in rusthuizen en gaan dan als het meevalt wekelijks eens op bezoek. In Congo, zo vertelde hij, blijft de ouderling in de familie en wordt hij tot aan het einde van zijn dagen verzorgd.
In het nieuwe boek van Michel Houellebecq, mogelijkheid van een eiland komt er een passage in waarin een protest van de ouderen komt naar aanleiding van de slechte verzorging van ouderen tijdens een hittegolf:

[...]De weken daarna publiceerde dezelfde krant een reeks vreselijke reportages, geïllustreerd met foto’s die zo uit de concentratiekampen leken te komen, waarin werd beschreven hoe de bejaarden hun doodstrijd leverden, samengepropt in gemeenschappelijke zalen, naakt op hun bed met een luier aan, de hele dag door kermend zonder dat iemand ze kwam rehydrateren of een glas water kwam brengen; er werd beschreven hoe de verpleegsters hun ronde deden, niet in staat de families te bereiken, en hoe ze regelmatig de lijken verzamelden om plaats vrij te maken voor nieuw aangekomenen. ‘Taferelen die een modern land onwaardig zijn,’ schreef de journalist, zonder te beseffen dat die taferelen nu juist het bewijs vormden dat Frankrijk een modern land in staat was bejaarden als louter afval te behandelen, en omdat dergelijke minachting voor je voorouders in Afrika of een traditioneel Aziatisch land ondenkbaar zou zijn geweest.[...] (fragment uit mogelijkheid van een eiland).

Zet toch aan, te denken over onze globale manier van omgaan met ouderen…

foto: the free fotographer

I should be stronger than this pain

2005-12-09T20:09:00.000+01:00

Dat de mensheid in staat is om te folteren, corrupte afspraken te maken met onderlinge overeenkomst, oorlog te voeren (ook wel politiek genoemd); medemensen – zijn buren – kapot te maken, te vermoorden, verkrachten ; kinderen te mishandelen, te misbruiken; of doodgewoon kwaadspreken, leugens en roddels verspreiden ; zeeën en luchten, wouden en levende wezens (waaronder die van ons eigen menselijk ras) te vernietigen,…

Dat de mensheid in staat is om pervers en met de meeste genoegdoening, beestachtige spektakels gade te slaan; moorden, alle vormen van seks met alles, iedereen en om het even welke voorwerpen,…

Dat de mensheid in staat is om hun eigen menselijke ras te vervolgen op basis van een ranking volgens kleur, gestalte, gezicht, geloofsovertuiging, ideologieën,…

daarover, en nog veel meer, is Kries nog elke dag, steeds opnieuw en opnieuw, verwonderd…

Of moeten we echt aannemen, zoals Grunberg het in zijn nieuwe boek, de techniek van het lijden schrijft. ‘De mens is een machine. Het lijden is ingebouwd in zijn besturingssysteem…’ (cf. DS letteren, 9-12-2005)

Afbeelding: Pain, Derek Benson

Ongemakje

2005-12-09T20:04:00.000+01:00

Even word verification toegevoegd bij de comment. Sorry voor het ongemak, maar de automatische systeempjes die ongewild commentaar toevoegden op mij blogje werden mij toch wel wat te veel...

Laura Veirs

2005-12-07T14:39:00.000+01:00

Op zondag 12 februari komt Laura Veirs naar Cactus Club @MA/Z te Brugge.
Kries zal er ook zijn...

Souvenir van een delta café

2005-12-06T19:32:00.000+01:00

Tegen de rand van het trottoir
staat een fiets.
Een bloedhete middag.
Op dit uur is de schaduw miniem.
Het plein ligt stoffig,
rustgevend stil.
Een hond krabt zijn vlooien.
De pannen op de daken
liggen knus naast elkaar.
De gele muren schitteren
in het licht van de zon.
Vensters en deuren hangen slap
in hun hengsels.
De gapende deur in het donkere hol.
Cervejaria Rebelo.

Een dag uit het leven 13

2005-12-05T20:47:00.000+01:00

Op het feest voor één of andere jarige kreeg hij een prachtig, dansend meisje in het oog.
Zwarte lange laarzen, een gipsy zwarte rok, een zwart spannend topje, zwart stijl haar. Ze viel op door haar manier van dansen dat helemaal tegen de regels was, maar daardoor net zo aantrekkelijk werd bevonden door hem. Haar bewegingen leken om het even welke muziekstijl aan te voelen. Als ze even stopt met dansen om wat te drinken komt ze recht op hem af.
‘Hey gadjo. Ook dansen?’
‘Gadjo’?
‘Ja. Vreemdeling, wil dat zeggen. Wij staan hier met mijn familie op het veldje achter de supermarkt’.
‘De zigeuners?’
‘Ja, zigeuners, gipsy’s. Je weet wel, dat gespuis, dat iedereen besteelt en overal komt schooien,’ sist ze hem lachend toe.
Ze trekt hem mee op de dansvloer en brengt haar armen om hem heen. Hij voelt haar knokige lichaam tegen zich aangedrukt, dat hem wiegend op de muziek in het ritme brengt. Haar parels van ogen kijken dwars door hem heen…

Nu, is het herfst opnieuw. Hij hoorde dat ze nu mee rondtrekt met een circus uit Normandië. In de zomer trekken ze van camping naar camping om daar hun show op te voeren. Zij doet de kassa, verkoop souvenirs, verzorgt de paarden.

Hij was te burgerlijk geweest om na die bewuste zomeravond met haar mee te gaan. Te gesetteld om haar achterna te reizen. Soms hoort hij nog iets van haar. Een bruisend temperament, zoveel is zeker. En hij, hij zou het ook wel willen. Gadjo libre!

Afbeelding: ??

'Geeft niet', zegt ze

2005-11-30T13:42:00.000+01:00

Er heerst een rustige, vroege sfeer op de trein. Ter hoogte van Gent komt – zoals gewoonlijk - heel wat volk bij op de trein. Een jonge vrouw plaatst zich recht tegenover Kries. Eventjes kijkt ik over mijn boek heen en ziet dat de vrouw, eind twintiger, ook een boek uithaalt en ook begint te lezen. Het andere meisje schuin tegenover mij valt in slaap. De jongen naast mij, is druk in de weer beplantingschema’s aan het maken. Hij maakt onder andere mooie schetsen van buxus sempervirensbollen. Wanneer ik mijn benen eventjes wil strekken om een slapend gevoel in de benen te vermijden, stoot ik tegen de knie van de vrouw. ‘Excuseer’, zeg ik vlug en wil mijn benen terug intrekken. ‘Geeft niet‘, zegt ze en neemt mijn knieën vast en stop haar benen tussen die van mij. ‘Ik had al koude benen’, zegt ze. Ze nestelt haar benen tegen de mijne en gaat verder in haar boek, alsof er niets aan de hand is. Door haar broek heen voel ik magere koude benen tegen die van mij gedrukt. Ik neem de draad weer op in mijn boek. Eventjes spied ik nog over mijn boek en kijk naar haar gezicht. Met een korte beweging opwaarts van haar mondhoeken maakt ze mij duidelijk dat ze het best zo naar haar zin heeft. Ik glimlach terug. De jongen naast mij gaat onverstoord verder met schetsen en het meisje dat schuin over me zit slaapt…

Afbeeling: Auguste Renoir, liseuse petit (1874-76)

La vida que te espera

2005-11-28T21:03:00.000+01:00

De nieuwste prent van regiseur Manuel Gutierrez Aragon is volgens kries toch wel een aanrader voor wie houdt van het niet-Amerikaanse, commerciële genre. Het verhaal, een moord in een klein bergdorp. Een verhaal over ouderen en hun tradities en tezelfdertijd een verhaal over jongeren die snakken naar een ander manier van leven weg van deze kleinburgerlijkheid. Met het mooie decor van Cantabrië en een heerlijke Marta Etura. Op Kries heeft het in elk geval iets nagelaten. Misschien ook op jullie?

La vida que te espera

Spektakel

2005-11-26T14:30:00.000+01:00

Op mijn wandeling naar de boekhandel wordt mijn aandacht even afgeleid naar een etalage. Tussen de verschillende artikelen in de overvolle etalage, merk ik een mollige enkel op, die elegant, met een sprongentje, een volslanke dame tevoorschijn tovert. De dame plaatst – met een lenige behendigheid – een nieuw zilveren theepot in de etalage. Sierlijk beweegt ze zich voort tussen de verschillende uiterst breekbare artikelen. Eventjes - aan de overkant van de straat - houd ik mijn pas wat in, om het gebeuren gade te slaan. De dame merkt op dat ik haar bespied en glimlacht verlegen in mijn richting. Ze lijkt zich bewust van de moeilijkheidsgraad van haar werkzaamheden en heeft mij nog een verdere demonstratie op de koop toe, door de etalage helemaal door te lopen en pas aan het andere uiteinde terug de winkel in te stappen. Een ongevraagd en gratis spektakel, en dat op zaterdagmorgen.

Afbeelding: Desnudo, Fernando Botero

Giorgi

2005-11-25T21:08:00.000+01:00

Hij kwam weer eens langs, Giorgi. Lang geleden. Iedere keer opnieuw ben ik verwonderd over de gestalte van die man. Een boom van een kerel. Twee meter en tien. Honderdvijfentwintig kilo. Een handdruk waarvan je lichtjes door de knieën gaat. Giorgi, al tien jaar in België. Afkomstig uit Bulgarije, ondertussen genaturaliseerde Belg. Altijd bereid om iemand te helpen. Hij had nog geholpen met mijn verhuis. Maar nu kwam hij eens iets aan mij vragen. Of hij eens mijn oude fiets mocht lenen. De zijne – en hij zei het op zo’n ernstige toon dat ik het lachten nauwelijks kon bedwingen – daar was hij vorige avond toen hij van het werk kwam doorgevallen. De as gebroken. Maar hij was al wat oud en dat gebeurt nu eenmaal met oude fietsen. Toen ik hem vroeg of het niet eerder door het gewicht kwam van de persoon die er bovenop zat, antwoordde hij onmiddellijk: “neenee, oude fiets. Kan niet meer herstellen.”
Giorgi, soms gaan we samen op stap. Op café, een pintje drinken. Wij zijn leeftijdsgenoten. Als we dan op stap gaan, dan praten we veel over zijn Bulgarije. Over de corruptie in zijn land, over de bereidheid van iedereen om elkaar te helpen. Iedereen helpt iedereen, zomaar. Als er iemand iets gedaan heeft voor jou, dan doe je ook gewoon iets terug. Over hun lekkere eten praten wij, eten klaargemaakt zonder boter maar met veel olijfolie.

Enkele maanden geleden moest hij in zeven haasten terug naar Bulgarije. Zijn vader, plotseling overleden. Kort daarna berooft diens vriendin haar van het leven. Ze kon het niet aan verder alleen te leven. Hij vertelt mij hoe hij als een automaat alles geregeld heeft: kist, begrafenis, notaris, erfenis, huis leegmaken, huis terug verhuren ; weifelend met zijn vaders kleren in zijn handen gestaan, van zijn hart een steen gemaakt en alles aan de armen uit zijn wijk geschonken. Toen alles voorbij was, was hij helemaal leeg vanbinnen. Hij is beginnen drinken om te vergeten. Maar dat lukte niet. Hij begrijpt nog steeds niet hoe hij zo koel alles heeft kunnen regelen, zonder emotie te voelen. Toen alles geruime tijd voorbij was heeft hij zijn klop gekregen. Hij is ingestort en heeft een week aan een stuk gehuild. Hier in België, op zijn appartement. Hij had me wel eens willen opzoeken maar kon van ontreddering zijn huis niet uit. En nu praat hij lang, tot diep in de nacht over de zaken die hij toen wilde vertellen maar aan niemand kwijt kon. Hij is hier alleen in België.
Giorgi, kind aan huis bij Kries, hij komt regelmatig eens langs. Als Kries iets te vieren heeft dan is Giorgi er altijd bij. Mijn vrienden zijn Giorgi’s vrienden en omgekeerd.

Het is halftwee als hij vertrekt. Ik zie hem wegrijden op mijn oude fiets. Met uiterste zorg schijnbaar voor mijn fiets rijdt hij om de hoek. Waarschijnlijk om de as van mijn fiets niet te breken, met zijn hondervijfentwintig op olijfolie gekweekte kilo’s.

The song of the future

2005-11-21T20:37:00.000+01:00

This is the song of the future.
Today I know what’s for tomorrow.
Yesterday has been erased forever.
A moment ago is now past.

What a pity that I -
Now that I think -
Always forget the past of my future.

One moment it is, is.
Then suddenly it is, was.
So fast you can’t get it.

This is the song of the future
Is.
Was.

Kries is snipverkouden

2005-11-19T10:56:00.000+01:00

A-pe-tsjoe! A-pe-tsjoe! A-pe-tsjoe!’ nieste hij weer.
‘Zoem-zoem-zoem-zoem,’ daar kwam Brommertje aanvliegen met de halve hazelnotendop vol met heerlijke zoete honing!
De muisjes gaven Pinkeltje gauw wat van de honing.
‘Dat smaakt heerlijk,’ zei Pinkeltje, ‘nu zal ik wel gauw beter zijn.’
En toen... opeens hoorde Pinkeltje heel zachtjes muziek, ‘zoeme-zoeme-zom-zom-zom.’ Dat waren wel zeven vliegjes en ze zoemden zo mooi en zo zacht, dat Pinkeltje spoedig insliep.

Uit 'De avonturen van Pinkeltje', Dick Laan

Een dag uit het leven 12

2005-11-18T20:40:00.000+01:00

Hij kwam haar een tijdje geleden weer tegen. Afstandelijk was ze geweest. Helemaal niet zoals hij haar vroeger gekend had. De tijd dat ze hem mails schreef in de stijl van: ik zag je daar zitten – die lieve man met zijn lange bruine krullen – net toen ik voorbij de deur liep van de orkestzaal. Je zat vooraan en je glimlach straalde naar mij toe, je had me nog niet gezien,…
Op dat moment, hij herinnerde het zich nog zeer goed, had hij haar wel gezien. Het meisje met de rooie krullenbol, het spannend lijfje met de daarin afgetekende, ronde appelborstjes. Haar bleke huid, die – zo leek het - al het zonlicht uit de grote hall opslorpte. Haar gele kousen en haar rode schoentjes. Ze had iets sprookjesachtig. Hij herinnerde zich ook nog de welgemikte kus van haar, vlak op zijn mond, aanhoudend, en vragend. Het leeftijdsverschil was te groot, dat had hij gedacht toen hij zich afwendde om van anderen ook afscheid te nemen.
Ooit had hij haar terug geschreven, dat de man die haar verdiende een gelukkig man zou zijn, en dat hij die man ooit nog wel zou benijden. Dat was voor haar het teken geweest om geen contact meer te zoeken en tot voor kort nog, afstandelijk te reageren wanneer hij haar tegen het lijf liep, met haar mooie rooie haren, maar met een vale huid, en een trieste blik in haar ogen. Ze woont nog thuis, en ze werkt. Ze werkt, te veel. Ze is alleen nu. Nog steeds.

afbeelding: Gustav Klimt, Danae 1907

Body Language

2005-11-14T21:08:00.000+01:00

Vreemd toch hoe je, wanneer je je tussen een groep mensen bevindt, je daar bijna altijd je leeftijdsgenoten kunt van tussenhalen. Dat je aangetrokken wordt door de mensen van bijna exact dezelfde leeftijd als jezelf. Body language heet dat dan zeker?

Soms herkent Kries door oogcontact een ideale soulmate, niet noodzakelijk van dezelfde leeftijd dan.

Je kunt dat zo hebben dat je bij iemand staat en je hebt oogcontact, en je weet dat het klikt of zou kunnen klikken. Instinct?

à la Française 2

2005-11-08T20:13:00.000+01:00

Ik waak angstig over die vrijheid, die verdwijnt, zodra men een teveel van het goede der aarde heeft. Het is voor mij altijd zo geweest, dat een teveel aan luxe een zekere nooddruft met zicht brengt.

Als het om de grote dingen gaat moet je volgens je principes leven, [...]

Als er een totale eenzaamheid bestaat, wat ik niet weet, dan zou men bij gelegenheid zeker wel het recht hebben daarvan te dromen als van een paradijs. Zelf droom ik er ook soms van, zo goed als iedereen. Maar twee rustige engelen hebben mij daar steeds de toegang ontzegd; de ene toont mij het gelaat van een vriend, de andere dat van een vijand.

Een kunstwerk moet zijn inspiratie in de eerste plaats uit deze duistere machten der ziel putten, wil het een goed kunstwerk zijn.

De geheimen, die ons het dierbaarste zijn, geven we al te zeer prijs door stunteligheid en ordeloosheid; wij verraden ze evenzeer, wanneer we ze verhullen achter een al te glad vernisje. Daarom is het beter te wachten, tot men meer bedreven is ze gestalte te geven, zonder dat hun stem daardoor ophoudt te klinken, tot men in staat is, natuur en kunst harmonisch te verenigen; kortom tot men in staat is tot zijn.

fragmenten uit "L'envers et l'endroit". 1937 Albert Camus

à la Française

2005-11-07T20:54:00.000+01:00

Er zijn mensen die geschapen zijn om lief te hebben,
en er zijn er die geschapen zijn om te leven.
Albert Camus

Liefde is een aanval op de vrijheid van het wonder.
Jean Paul Sartre

Metamorphosia

2005-11-07T20:51:00.000+01:00

Een gedachtengang loopt vooruit. Soms te ver vooruit. Het kan aanleiding geven tot de meest vernietigende droombeelden. Terwijl alles nog zo puur en onbevlekt voor ons ligt.
Het brengt een zeker vorm van waanvoorstelling mee. Een waanvoorstelling die – zonder verzet – op den duur realiteit wordt. Droombeelden blijven echter onrealistisch en dienen ook zo behandeld te worden.

La métamorphose de Narcisse - Dali 1937

Sweet

2005-11-06T15:36:00.000+01:00

Kries was gisteren bij een oude vriend kunstenaar. We kennen elkaar al jaren. Hoe ouder hij wordt (en Kries dus ook) hoe hechter we worden. Vroeger hadden we wekelijks ons uurtje praten over muziek en schilderkunst. Nu is dat veel verminderd maar het komt stilaan terug.
Gisteren had hij het over zijn muzikaal oeuvre dat hij a.h.w. testamentair wil overlaten aan al zijn dichtste vrienden. Pas nu kwam er een werk naar boven waar Kries het bestaan nog niet van afwist. Een werk dat gecreëerd werd uit zijn geest op de lijn Brugge-Kortrijk en dat nu pas het licht ziet. Het is een elf minuten durend duo voor fluit en gitaar, gecomponeerd in een klassieke suitestijl maar zeker de moeite waard. Een opname ervan met enkele vermaarde Belgische muzikanten is nu in het bezit van Kries.

Saar

2005-11-04T16:45:00.000+01:00

Gisteren stond ze aan de deur bij Kries. Het gaat niet zo goed met mijn vriendin Saar(tje). In vier jaar, drie kinderen; een huis gekocht, verbouwd en werken slag om slinger. En huilen dat ze deed. Haar man doet niks anders dan werken, werken en nog eens werken. En zij, het klassieke verhaal: de was en de plas, de kinderen van en naar her en der brengen. Geen tijd meer voor zichzelf. Nu in ziekteverlof. Maar rusten kan ze ook al niet met bijna altijd die drie kinderen om haar heen. En ondertussen blijven de tranen stromen. Haar man begrijpt haar niet en zou het allemaal willen opgeven. Voor wat heeft ze al die inspanningen gedaan. Nu hebben ze een mooi huis en mooie tuin en twee auto’s, twee televisie’s, kippen, een boomgaard, een speelkamer voor de kinderen. Haar ogen zijn rood doorlopen. Ze kan het niet meer aan, zegt ze. Haar drie kinderen (de jongste is vijftien maanden) kijken haar vragend aan. Het oudste kind, haar dochtertje vraagt waarom ze zo moet wenen, waarop ze ‘mama is een beetje verdrietig’ antwoordt.

Vandaag is Saar thuis, ze kan nu rusten, slapen of een tijdschrift lezen en Kries heeft zijn huis vol kinderen, maakt puzzels, leest verhaaltjes voor, ververst pampers en bakt pannenkoeken.

Een dagje rust kan soms wonderen doen.

Soms…

2005-11-02T14:50:00.000+01:00

Het enige wat hij voelde tintelen op zijn huid was de eenzaamheid die hem omringde en de knagende kwelling die hij voelde door de afwezigheid van zijn geliefde(n).

Laura Esquivel

Scizofrenia

2005-11-02T14:17:00.000+01:00

Klara of Q-music, De versleten jeans of het Camel-colbertje, de trekkingschoenen of de gepoetste botientjes, kamperen of hotel, televisie of lezen, stappen of fietsen, The Highlands of Oostenrijk, Het kokette dametje of de doelbewuste rebelse spring in het veld, zwart, kastanjebruin haar of geblond of geverfd, rozen of lavendel, ongeschoren of Mach III, Leffe of rode port, directie of werknemer, Shagje of sigaartje, bad of douche, vrijheid of gebondenheid, geringd of ongeringd, vriend of vriendin, vanuit de buik of wetenschappelijk, Lord of the Rings of Gadjo Dilo, ... of ...

Dreams

2005-10-28T20:35:00.000+02:00

In zijn jeugdjaren had Kries steeds dezelfde terugkerende dromen. Vreemd, nu heeft Kries daar geen 'last' meer van. De eerste droom was dat ik in een rechthoekig zwembad lag en dat de vier wanden naar mij toe schoven. Dichter en dichter. Zodanig dicht dat ik bijna werd verpletterd door de wanden. Maar net niet. Dan werd ik meestel wakker.

De tweede droom was dat ik van de trappen viel. Zodanig realistisch dat ik mij moest vasthouden in mijn bed omdat ik de beweging, de val als het ware echt voelde. Op dat moment werd ik ook wakker.

Honderden keren heb ik beide dromen gehad. Nu, zovele jaren later heb ik ze niet meer. Vreemd. Dromen zijn soms onverklaarbaar, niet?

Tommorow is another fucking day

2005-10-24T21:05:00.000+02:00

God is alles. Iedereen is God. Zo was hij ook tot de bevinding gekomen dat je die God in zijn eigen arm kon knijpen. Hij was God, zijn vriendin was God. Zijn buur was God, zijn tante, zijn aartsrivaal, zijn kat, zijn hond, de aardworm, de vlooi, de microbe,… Maar als iedereen God is dan konden de dingen toch allemaal veel simpeler worden opgelost. Iedereen weet toch dat Afrika eind de 19de eeuw beroofd en geplunderd werd dat wij als eerlijke Noordelingen Afrika zouden gaan koloniseren. Wij zouden daar eens alles gaan verbeteren se. We weten dat we Afrika in een economisch systeem gewurmd hebben dat het hunne niet was. We hebben oeroude tradities verscheurd. Maar ja, we weten wel dat er nu hongersnood is of dreigt. Dat corruptie hoogtij viert over heel het Afrikaanse continent. Maar ondertussen vragen wij ons af wie nu toch die super-lottopot gewonnen heeft. We betalen onmenselijke bedragen uit voor voetballers, de kostprijs voor de organisatie van een sportgebeuren zoals de Olympische Spelen overspant, overschaduwt letterlijk en figuurlijk stukken menselijk leed. Neen, er zijn geen televisieshows meer voor mensen die de hongerdood sterven. Omkomen door de honger, je acht het niet voor mogelijk in een tijd waar in het noorden de mensen overstressed door overvolle, uitpuilende supermarkten lopen. Wij moeten geen twintig kilometer ver lopen om water te halen uit een vervuilde stinkende beek. Wij nemen de auto om vijfhonderd meter verder om brood te gaan en we rijden tien meter verder om vlees en dan nog eens tien meter verder halen we de krant en we lezen in diezelfde krant bij het bekijken van een net afgehaalde DVD dat er hongersnood dreigt in Malawi en dat er in Burundi een Miss Corruption Beauty Contest wordt gehouden. Dan slaan we onze krant neer omdat de verleiding te groot werd om het streekbiertje dat fris in de koelkast op je wacht uit te schenken. What the hell? Tommorow is another fucking day…

Peere

2005-10-15T20:37:00.000+02:00

Twijfelen. Dat was het waar hij zo goed in was. Twijfelen over zijn bestaan. Wanneer hij nu eindelijk eens zou ingrijpen in zijn eigen bestaan. Het bestaan dat hem pijnigde. Elke dag, meer en meer. Het radbraakte hem. Letterlijk en figuurlijk. Waaruit bestond zijn bestaan ?

Hij was toen gepassioneerd beginnen tuinieren, van alles beginnen collectioneren, hij ging mee met vrienden naar eroticabeurzen. Zoop liters wijn en werd zo vet als een zwijn. Droomde van orgieën met wijn en wriemelende lichamen met begerenswaardige borsten. Hij droomde van rijkdom en wansmakelijke hebzucht. Hij zou carrière maken en stortte zich op zijn werk. Dan zou hij huisvader worden en negeerde zijn werk. Hij boerde en tuinde en bereide als de beste, maaltijden. En hoe langer hoe meer hij probeerde des te dieper zakte hij in een depressie. Met kloppende slapen en zware oogleden, lusteloosheid,…

Het was laat in de nacht toen hij bedacht dat hij schrijver zou worden. Uren, maanden en jaren waren voorbij gegaan in somberheid. In duistere gedachten verzonken, verscholen onder een paar diep liggende, overspannen oogleden. Wat nu eigenlijk de aanzet ertoe was geweest dat kon hij zich tot op vandaag niet goed voor de geest halen. Maar het was toen, die avond in Brugge, na de tentoonstelling van Peere geweest, na de breuk met zijn beste vriend P., na de zoveelste ergernis aan zijn klotejob, na het zovele rondspoken in zijn hoofd. Een vriendin had hem ertoe overhaald. Niet met woorden. Ze had hem doen beseffen waar hij mee bezig was. Ze had hem doen wachten daar aan de Adornes-zaal. Uren had hij blijven wachten. Bang om de drempel over te gaan had hij staan wachten voor de ingang, terwijl zij hem van binnenuit had zien staan. Ze had hem laten staan en ten lange laatste kwam hij binnen.

- Wat doe jij hier ? Sta jij hier al lang ? Ik sta al uren op je te wachten aan de ingang.
- Dat weet ik !
Heb jij drempelvrees misschien dat je niet durft binnen te komen ?
- Maar nee,… natuurlijk niet.
- Hier heb je je bestelde boek en nog vier euro terug omdat je het zelf komt afhalen.
Zo…
Lopen we even rond ?

- Zeg eens,… vanwaar al die honden in z’n werk.
- Tja, omdat hij honden verafschuwt… Hij haat honden die op het strand lopen. Hij haat de mensen die zich ingraven in kuiltjes en met vlaggetjes van kinderen rond hun zitten alsof ze de ‘King of the beach’ zijn. Hij maakt geen onderscheid meer tussen mannen en vrouwen. De sexen vervagen. Borsten worden soms opzettelijk vergeten. Mannelijke geslachtsdelen worden soms zo nietig geschilderd dat ze verwaarloosbaar zijn.
- Ik zie graag zijn houtskooltekeningen. De benadering van zijn gezichten en lichamen. Je zou haast denken dat ze uit geometrische figuren opgebouwd zijn.
- Dat werk hier, is gekocht deze middag door de directeur van het college.

Hij vond het zelf ook een prachtig werk...

Danse D'Ensor et D'autres Morts

2005-10-14T21:12:00.000+02:00

James Ensor: Skeletons fighting over a smoked herring (1891)

Danse D'Ensor et D'autres Morts

Scherzo van zand (allegro con fuoco)

Ga mee op wilde jacht
vannacht, ga mee op tocht
met Rik en Roel,
de honden blaffen.
Wie scheeps is, moet varen.
Wie tuig is, vliegt en schreeuwt.
Kosters van Lierum en schilder-baron,
teken een hoed met een zwarten plastron.

Van boven op de kerk
(dat windei-kapelleke)
lacht een hen haar achterwerk bloot.

Trek haar ontij aan en doe de golven waaien,
jaag de duinen de stuipen op het lijf.
En het vuur op de masten.

Eén berijdt het varken met één oog,
één bouwt een geraamten staketsel,
één kust als een sprekende vis en
laat winden door de waterhaag.

En de paster draagt blauwwit
gesprenkelde kousen en blaast door zijn aardmansmasker.
Den dikken Ensor doet den dunnen duvel
dansen, door doornenkroon en distel.

Verrezen uit het zand
spoelen wondere wonden aan.
Littekens van licht,
scheurende kleuren,
woorden vol water,
een namaakgezicht
op beukenhout.

Bij volle morgen
is het strand
zo dood als
een dode kikker.

Paul Soete
1999

De kleinste van drie

2005-09-30T21:06:00.000+02:00

Als je kleine dochtertje van drie al een week in het ziekenhuis ligt en je weet dat ze nog enkele weken moet blijven, dan heb je niet veel zin om te schrijven. Maar het komt wel terug, denk ik...

I Love Burokrats

2005-09-16T20:02:00.000+02:00

IJskoud weer. Stel je voor met zelfs winterse neerslag. Orkanen en zondvloeden. Vulkaanuitbarstingen en aardbevingen. Tyfonen. Titanen die al een deel van het land hebben verwoest. Lepelende lepelaars. Zeverende zeveraars. Stroelende stroelers. Kakkende kakkers. Snuitende snuiters. Kortom, een dag met veel wartaal en scheermesjes.

A blond woman

2005-09-15T20:03:00.000+02:00

A Blond Woman (Portrait Of Germaine Survage) 1918
Painted originally by Amedeo Modigliani

Kries was verliefd op de secretaresse. Ze was mooi, ze was blond en ze had zo van die bevallige borstjes, net appeltjes. Ik geraakt maar niet uitgekeken op haar. Zij was de secretaresse van de lagere school. Zij zou – wat ik dacht – een volmaakte vrouw voor mij kunnen geweest zijn. Alleen, ik was toen – denk ik – zes. Nog wat te jong om op die leeftijd een aanzoek te doen. I wonder, waar zou ze nu uithangen. Ik zie haar nog zo voor mij. Zo plotseling deze week, kwam de herinnering, na drieëndertig jaar opeens voorbij gewaaid. Ik weet niet hoe het kwam, een of andere gebeurtenis deed me daar aan terugdenken. Kries herinnert zich nog dat hij zich zou voorwenden misselijk te zijn of zich opzettelijk zou verwonden om dan bij haar te kunnen zijn. Zij verzorgde namelijk de kapotte knietjes van de valpartijen op de speelplaats. Bij misselijkheid kon je een middeltje krijgen waardoor je je direct beter voelde. Het perfecte middeltje zou in mijn geval haar nabijheid geweest zijn.
Na de laatste schoolbel ’s avonds bleef Kries nog wat ronddwalen aan de schoolpoort om een laatste glimp van haar op te vangen die dag. Dat was, toen zij met een haastige tred, vlug naar de bushalte stapte om naar huis te gaan. Vreemd genoeg dacht ik - in al mijn verzinsels over haar – nooit een man of kinderen bij haar persoontje. Zij speelde uiteraard de hoofdrol en ik, ik was de aanbidder, de beminnende, liefhebbende, troostende, verleidende (schooljongen van zes). Ze was mooi, ze was blond en ze had zo van die bevallige borstjes… Ik zie haar nog zo voor mij…

2005-09-14T18:00:00.000+02:00

Two roads diverged in a wood,
and I - I took the one less traveled by,
and that has made all the difference...

Robert Frost

Kinderlijke spontaniteit

2005-09-13T19:42:00.000+02:00

Kinderen zijn toch zo fascinerend. Veelal zijn ze jammergenoeg gebrainstormd wanneer ze ouder worden. De spontaniteit, de eerlijkheid, de oprechtheid waarmee ze alles behandelen is verdwenen. Kries las het nog in L'hygiène d'un assasin van Amélie Nothomb waarin de hoofdfiguur, de schrijver Nobelprijswinnaar Préxtat uitroept, dat de mensheid één groot ding gemeen heeft met elkaar: dat is dat ze allemaal even onoprecht zijn. Oprechtheid is ver te zoeken in deze tijden (waarschijnlijk is dit van alle tijden). Ik denk dat oprechtheid een heel moeilijke opgave is en dat het streven ernaar een levenswerk is. Dagdagelijks een verbetering van (aan) jezelf. Een analyse maken van jezelf en je omgeving en daaruit de juiste conclusies nemen. Steeds opnieuw. zoiets probeert Kries na te streven en juist datgene is nu juist zo uitdrukkelijk aanwezig bij een kind, alleen een kind doet dat gewoon spontaan. We kunnen heel veel leren uit hun spontaniteit. Maar bij eigen kinderen is dit al zo moeilijk. Ik bedoel, tot stand houden of hen leren zo verder te leven. Het is een dagtaak, een constante. Ik moet toegeven dat het bij mij toch heel wat aanbrengt. Er zijn nog heel veel dagen dat ik het niet kan. Werkdruk, gebrek aan slaap, ongunstige invloeden, weet ik veel wat nog allemaal. Leven en leven is twee. De gedachte siert de mens maar de uitvoering ervan is veelal heel wat moeilijker.

En dag uit het leven 11

2005-09-12T20:12:00.000+02:00

Tot voor zijn reis naar Afrika had hij een absoluut gedachtegoed over zwarten. Een zwarte was letterlijk een zwarte. Tout Court. Een zwarte kwam uit een andere wereld. Een wereld die niet de onze is. Nu, na bijna een week dacht hij er helemaal anders over. Het kwam hem bevreemdend over. Een nieuwe gewaarwording voor hem. Wij - dacht hij - wij maken altijd een onderscheid, eigenlijk enkel en alleen maar op huidskleur uit angst. Angst voor het onbekende. Terwijl hij praatte ondervond hij juist helemaal geen onderscheid. De zwarte is blank en vice versa. Terwijl hij met George en Antoinne praatte was het net of er een gordijn opgelicht werd. Hij bekeek hun huid (en zij waarschijnlijk de zijne) zag het verschil maar pratend merkte hij niets maar dan ook helemaal niets van dit verschil. Eigenlijk was het zelfs vreemd te denken aan verschillen. Maar daar is steeds die verdomde barrière. De xenofobie of bij de meesten de xenoglossofobische angst. Wat waarschijnlijk wel normaal is. Maar nu wist hij dat die makkelijk te doorbreken was. Een simpel contact kan heel wat goedmaken. Daarom reisde hij zo graag. Reizen doet grenzen opengaan, verlegt grenzen. Reizen leert omgaan met nieuwe culturen, leert barrières doorbreken.

sleeping woman

2005-09-10T15:05:00.000+02:00

Sleeping woman (Picasso)

Om mensen met een nieuwe stroming in aanraking te brengen, of hen die ter verkenning voor te leggen is het misschien wel niet slecht om aan dat onbekende iets bekend toe te voegen. Zodanig dat ze tevreden het bekende gadeslaan en zich verbaasd het bekende proberen eigen te maken.
Een visie gebaseerd op een stelling van Picasso. Bijlage geen slecht uitgangsprincipe.

Een dag uit het leven 10

2005-09-09T20:09:00.000+02:00

Het konden nu toch niet allemaal toevalligheden zijn? Of sloeg zijn verbeelding zo op hol? Begon hij gek te worden? Hoe graag had hij niet eens gekeken - zoals in Diderots' verhaal Jacques de Fatalist - in de almachtige rol hierboven, waarin alles geschreven staat over wat zal gebeuren en wat nog komen moet. Dan zou hem tenminste één groot mysterie duidelijk zijn geworden.
Hij herinnerde zich nog precies de dag waarop het begon. Starend stond hij door het venster te kijken hoe zij de weg overstak om naar haar auto te gaan. Zonder enig besef van wie daar liep keek hij haar geconcentreerd aan. Zij was de nieuwe die hij een paar maand geleden gezien had in het restaurant. Die met de warme, bruine ogen. Met zijn duim onder zijn kin en zijn wijsvinger langs zijn wang liggend bestudeerde hij haar. Toen ze net de deur van haar wagen opendeed en wou gaan zitten merkte zij net boven de rand van haar deur dat hij haar bekeek. Als in een vertraagd beeld stond ze terug op en keek naar hem... en zwaaide. Als verlamd bleef hij in dezelfde houding staan. Hij wou wel bewegen maar het kon onmogelijk. Hij was betrapt. Zijn dagelijkse portie voyeurisme werd bevlekt. Maar nee, ze zwaaide niet om haar van een gluurder te ontdoen maar eerder als een teken van kennismaking. Toen ze zag dat hij haar teken niet beantwoordde zwaaide ze opnieuw, deze keer heviger. Hij kon niet beslissen wat hij zou doen. In een tijdspanne uitgedrukt ging het hier misschien over een fractie van een seconde. Hij bleef aan de grond genageld. Verbaasd door zijn stilzwijgen, stapte ze terug in haar wagen en reed weg. Nog een paar minuten stond hij daar perplex, en stilaan kon hij zich terug vrijmaken van alle krachten die zich boven hem verenigd hadden. Dit was het begin geweest.

2005-09-07T14:07:00.000+02:00

Een schizofreen ziet - om het even te vereenvoudigen - de werkelijkheid als een mozaïek en door met de stukjes van die mozaïek te spelen, creëert hij een andere realiteit. Dat is ook wat de kunstenaar doet.

De danser als doelwit
Flamand en de derde
dansbiënnale van Charleroi
DS 17/04/96

Shop or die

2005-09-06T19:58:00.000+02:00

Heb je het ook wel? Het shoppingvirus. Je loopt de stad in en je moet - moet (!) - iets meehebben. Je moet iets gekocht hebben. Duur of niet duur maar je moet het hebben. Kries had het vroeger ook. Ik geef het eerlijk toe. Je stelt je gedachten er op in. Op datgene wat je net nog niet hebt. De reclamewereld en de media spelen er gretig op in om bij jou dat gevoel heerlijk aan te wakkeren of om dat waakvlammetje dat in je omgaat steeds opnieuw maar te doen opflakkeren. Al eens nagegaan bij jezelf hoeveel (honderden) Euro's daar al zouden aan besteedt zijn. Het ergste is, als je dan in het bezit bent van het ding dat je o-zo-graag wou, dat voor eventjes je honger gestild is, maar dan komt al het nieuwe hebbedingentje opdagen. Een voorbeeld,... heb jij al een MP3-speler? Neen? Dringend aanschaffen dan die handel. Ze gooien het bijna om je hoofd weg.

Een aangenaam tijdverdrijf in een luxemaatschappij is toch wel heerlijk shoppen, niet? Je verplaatst je met een minimum aan inspanning (liefst auto), je slentert rond in de stad. Je koopt dingen die nodig zijn, andere die absoluut overbodig zijn (moet je voor jezelf eens nagaan). Kries betrapt er zich soms ook nog op. Maar ik probeer meer en meer voor mezelf, mij te houden aan de aankopen van de zaken die ik gepland had en die ik absoluut wel nodig heb met daarbij steeds in het achterhoofd denkend aan verantwoord (ver)(ge)bruik van producten, goederen. Duurzame levensstijl: een keuze, maar de moeite waard om het te doen.

Snuffel eens door de volgende sites:

Een dag uit het leven 9

2005-09-05T20:22:00.000+02:00

Als kleine jongen had hij - net zoals in het lied van Bram Vemeulen - altijd van die dwangmatige doelstellingen gehad.
Bij het voetballen zou hij zeker zijn ontdekt, als hij maar genoeg de bal net op de plaats trapte waar de rooie vlek op de blinde muur was. Of hij moest - en dat kon dan ook niet anders - bij het oversteken van weg, het zebrapad enkel maar op de witte vlakken raken, daartussen lopen was uit den boze want dan zou er je zeker ooit iets ergs overkomen. Bij een déjà-vû moest hij steeds beginnen zingen, om het even of er iemand naast hem stond en dat beëindigen met "bla-bla-bla-prrrrrt" te zeggen. Zomaar, zonder aanwijsbare reden. Het meisje dat hij te gek vond moest hij d.m.v. een luid, bejubelend lied 's avonds in zijn bed, voor zich winnen. Zo mocht hij op de speelplaats nooit ofte nimmer op de voegen lopen. Op de voegen lopen i.p.v. op de tegels betekende op zijn minste jaren ongeluk. In de winter fietste hij naar school zonder handschoenen aan, met handschoenen zou gegarandeerd uitdraaien op straf in de klas.

Dwangetjes, iedereen heeft er zowat enkele...

dEUS beluisteren via De Morgen

2005-09-03T10:11:00.000+02:00

Beluister 6 tracks van de nieuwe dEUS-cd 'Pocket Revolution.
Via De Morgen kom je er aan.

2005-09-02T20:13:00.000+02:00

Er is nooit een start zonder begin...
Er is nooit een begin zonder start...

Ja, ja. Toch nog eens

2005-09-02T19:41:00.000+02:00

Jaja. Toch nog eens kan het niet laten. Kries is terug van weggeweest. Heel wat nieuws. We zien wel wat het wordt.

Dank u voor uwwwwww wwwaaandacht...

Adieu

2005-06-16T07:24:00.000+02:00

Kries houdt het voor bekeken...

Overleven 'The Big Chill'

2005-06-15T07:50:00.000+02:00

Sommige wetenschappers beweren dat we over dertig jaar zomers zullen hebben zoals in het zuiden van Frankrijk. Tegen het einde van de eeuw zou het hier zelfs even warm kunnen zijn als in Griekenland. Een gevolg van de opwarming van de aarde. Maar een groeiend aantal wetenschappers gelooft dat we wel eens een heel verkeerd beeld zouden kunnen hebben van ons toekomstige klimaat.
Sommige wetenschappers beweren dat we over dertig jaar zomers zullen hebben zoals in het zuiden van Frankrijk. Tegen het einde van de eeuw zou het hier zelfs even warm kunnen zijn als in Griekenland. Een gevolg van de opwarming van de aarde. Maar een groeiend aantal wetenschappers gelooft dat we wel eens een heel verkeerd beeld zouden kunnen hebben van ons toekomstige klimaat. (uit programma Canvas)

Canvas,Overleven 'The Big Chill', do 16/06, 22.25 uur

rondborstige brunette

2005-06-14T11:24:00.000+02:00

Een tijdje geleden schreef ik dat ik dagdroomde dat ik een slanke, rondborstige brunette als nieuwe baas zou krijgen.
Geloof het of geloof het niet maar twee van de drie wensen zijn uitgekomen.
Rondborstig: correct!
Brunette: correct!
Eén groot nadeel: het is een man…

Referrers

2005-06-14T11:08:00.000+02:00

Kan iemand mij een tip geven waar ik aan een stukje html kom om referrers toe te voegen aan mijn blogje? Bedankt alvast voor de tip.

Lottowinst

2005-06-13T17:26:00.000+02:00

Morgen komt de winst, ik voel het! Elke week speelt Kries mee met de lotto. Elke week zet het Kries ook weer aan het dromen. Wat doen met de grote winst? Honderden zaken kan ik bedenken.
Aan iedere vinger één vrouw. Eén voor elke dag en enkele voor in het weekend. Nee, dat wordt gauw veel te kostelijk. Ze willen steeds meer, meneer…
Een ferme bolide. Neen, zegt me eigenlijk niets. Of decadent zwemmen in de champagne, een wikkelende tafel vastzetten met een pakje van 500 EUR,…
Reizen, ja dat lijkt me wel iets. Ok, als ik win, als ik win (?) dan mag de persoon die nu eerst reageert mee. Dat is beloofd!